Przypadek Pekosińskiego

przypadek pekosińskiego

Dane techniczne: Barwny 35mm. 85 min.
Rok: 1993
Premiera: 1993. 11. 19
Produkcja: Polska

„Ja nie wiem skąd ja się wziąłem.
A może ja Żydem, to też nie wiadomo.
A może ja Anglik, to też nie wiadomo.
Albo Cygan, też nie wiem. Albo Niemiec,
ale nie, Niemiec, to nie, to nie.
Czuję, czuję, że jestem tu, ze Zwierzyńca.”

Film fabularny „Przypadek Pekosińskiego” przedstawia prawdziwą postać o niepowtarzalnej biografii.
Pekosiński żyje w Polsce, mieszka w Zamościu, dziś ma prawdopodobnie 60 lat.
Nie ma rodziny, nie wie kim jest.
W tym życiu wszystko zostało skonstruowane sztucznie: i symboliczna data urodzin – dzień wybuchu II wojny światowej, i nazwisko – od skrótu instytucji opiekuńczej PKOS, i miejsce urodzenia – Kacet w Zwierzyńcu, skąd zza drutów przerzuciła go matka… Fałszywi i sztuczni okazali się opiekunowie i przyjaciele. Prawdziwe – tylko sieroctwo i garb.

Dane techniczne: Barwny 35mm. 85 min.

Rok: 1993

Premiera: 1993. 11. 19

Produkcja: Polska

„Ja nie wiem skąd ja się wziąłem.

A może ja Żydem, to też nie wiadomo.

A może ja Anglik, to też nie wiadomo.

Albo Cygan, też nie wiem. Albo Niemiec,

ale nie, Niemiec, to nie, to nie.

Czuję, czuję, że jestem tu, ze Zwierzyńca.”

Film fabularny „Przypadek Pekosińskiego” przedstawia prawdziwą postać o niepowtarzalnej biografii.

Pekosiński żyje w Polsce, mieszka w Zamościu, dziś ma prawdopodobnie 60 lat.

Nie ma rodziny, nie wie kim jest.

W tym życiu wszystko zostało skonstruowane sztucznie: i symboliczna data urodzin – dzień wybuchu II wojny światowej, i nazwisko – od skrótu instytucji opiekuńczej PKOS, i miejsce urodzenia – Kacet w Zwierzyńcu, skąd zza drutów przerzuciła go matka… Fałszywi i sztuczni okazali się opiekunowie i przyjaciele. Prawdziwe – tylko sieroctwo i garb.

U młodego Bronka walczyły ze sobą dwie potęgi: totalitarne państwo i Kościół Katolicki. Dorosły Pekosiński, alkoholik i degenerat sparaliżowany po wylewie krwi do mózgu , ma jednak gwiazdę przewodnią swego życia: mistrzowską grę w szachy. Upokarzany, przepędzany, zdradzany i oszukiwany, zachowuje godność, dobroć i ufność. Przez całe życie szuka matki.
Postać Pekosińskiego to wyrzut sumienia współczesnego świata.
Zniszczony człowiek – osiwiały, powłóczący chorymi nogami, podpierający się laską, w transie psychodramy, improwizuje przed kamerą sceny swego dzieciństwa, młodości i dojrzałości, odnajdując je w pamięci, ale nie zmieniając swego wyglądu. Tworzenie filmu stało się dlań osobliwą szansą leczenia kompleksów. Tego poziomu intensywności prawdy w kinie nie osiągnąłby żaden aktor.
Biografię Pekosińskiego napisała wojna. Jedynie w Polsce mógł przydarzyć się ów casus.
Ale gest, w jaki w epilogu zdobywa nędzarz Pekosiński – jest nadzieją świata.
Film „Przypadek Pekosińskiego” – przekracza dotychczasowe, konwencjonalne granice współczesnego kina fabularnego: sztuka łączy się tu w najprostszy sposób z życiem. Została przekroczona bariera udawania.
Człowiek kreujący przed kamerą samego siebie w różnych okresach swojego życia, ale nie podlegający szminkowaniu, odmładzaniu i postarzaniu, zawsze w tym samym ubraniu, zarówno wtedy kiedy kreuje swoje dzieciństwo, jak i swoją starość, przebywa ciągle w każdej scenie, w każdym ujęciu i każdym kadrze – w kilku czasach naraz. Tak dzieje się z każdym z nas w życiu.
Film fabularny, posługujący się aktorem , niszczy możliwość dotarcia do tej nadrealności ludzkiego życia.
Ta nadrealność, na którą stać każdego człowieka w życiu, nigdy dotąd nie została przeniesiona do fabularnej sztuki filmowej. Ten film to robi.

NAGRODY
1993
Gdańsk (XVIII FPFF) – Złote Lwy
1994
Świebodzin (Samowar) – Świebodzińska Nagroda Entuzjastów Kina
Karlowe Vary (MFFF) – Nagroda Specjalna
Lubuskie Lato Filmowe w Łagowie – Srebrne Grono

Pełna obsada i ekipa

OBSADA
Bronisław Pekosiński kreuje samego siebie
Maria Klejdysz
Anna Seniuk
Franciszek Trzeciak
Bronisław Pawlik
Franciszek Pieczka
Krzysztof Chamiec
Anna Milewska
Romuald Karaś
Henryk Sobiechart
Jolanta Rychłowska
Aleksander Fogiel
Witold Pyrkosz
Zygmunt Malanowicz
Waldemar Prokopowicz
Tomasz Zaliwski
Andrzej Lipiński

Scenariusz i reżyseria
Grzegorz Królikiewicz

Współpraca reżyserska
Waldemar Prokopowicz
Kazimierz Korytkowski
Jarosław Faliński
Grażyna Szymańska
Bożena Jakubowska

Dialogi
Grzegorz Królikiewicz

Zdjęcia
Ryszard Lenczewski

Operator kamery
Ryszard Lenczewski
Stefan Czyżewski

Współpraca operatorska
Edward Makówka
Bartłomiej Maj
Jerzy Kmin

Scenografia
Bogdan Sölle

Współpraca scenograficzna
Beata Tumkiewicz
Paweł Mirowski
Marian Danisz

Dekoracja wnętrz
Albina Barańska

Kostiumy
Barbara Śródka-Makówka
Małgorzata Ajzelt

Współpraca kostiumograficzna
Henryka Myszkowska

Dźwięk
Andrzej Żabicki
Marek Wronko
Mirosław Dobek

Współpraca dźwiękowa
Piotr Domaradzki
Henryk Zastróżny
Zbigniew Przygodzki

Muzyka
Antonio Vivaldi

Konsultacja muzyczna
Jerzy Goryszewski

Montaż
Halina Nawrocka
Teresa Miziołek

Współpraca montażowa
Marek Lewandowski

Charakteryzacja
Janina Sękowska

Współpraca charakteryzatorska
Irena Bak

Kierownictwo Produkcji
Waldemar Król

Organizacja produkcji
Barbara Woźniczko-Skrzypek
Grażyna Żbik

Współpraca produkcyjna
Józef Wojakiewicz
Elżbieta Słupińska
Mariola Puchalska
Wiesława Błaszczyk

Rekwizyty
Paweł Żyłka
Jerzy Rezakiewicz

Produkcja
Studio Filmowe „N”

Współfinansowanie
Agencja Produkcji Filmowej
Studio Filmowe SeMaFor

Telewizja Polska
Wytwórnia Filmów Fabularnych (Łódź)

Atelier
Wytwórnia Filmów Fabularnych (Łódź)

Laboratorium
Telewizja Polska

U młodego Bronka walczyły ze sobą dwie potęgi: totalitarne państwo i Kościół Katolicki. Dorosły Pekosiński, alkoholik i degenerat sparaliżowany po wylewie krwi do mózgu , ma jednak gwiazdę przewodnią swego życia: mistrzowską grę w szachy. Upokarzany, przepędzany, zdradzany i oszukiwany, zachowuje godność, dobroć i ufność. Przez całe życie szuka matki.

Postać Pekosińskiego to wyrzut sumienia współczesnego świata.

Zniszczony człowiek – osiwiały, powłóczący chorymi nogami, podpierający się laską, w transie psychodramy, improwizuje przed kamerą sceny swego dzieciństwa, młodości i dojrzałości, odnajdując je w pamięci, ale nie zmieniając swego wyglądu. Tworzenie filmu stało się dlań osobliwą szansą leczenia kompleksów. Tego poziomu intensywności prawdy w kinie nie osiągnąłby żaden aktor.

Biografię Pekosińskiego napisała wojna. Jedynie w Polsce mógł przydarzyć się ów casus.

Ale gest, w jaki w epilogu zdobywa nędzarz Pekosiński – jest nadzieją świata.

Film „Przypadek Pekosińskiego” – przekracza dotychczasowe, konwencjonalne granice współczesnego kina fabularnego: sztuka łączy się tu w najprostszy sposób z życiem. Została przekroczona bariera udawania.

Człowiek kreujący przed kamerą samego siebie w różnych okresach swojego życia, ale nie podlegający szminkowaniu, odmładzaniu i postarzaniu, zawsze w tym samym ubraniu, zarówno wtedy kiedy kreuje swoje dzieciństwo, jak i swoją starość, przebywa ciągle w każdej scenie, w każdym ujęciu i każdym kadrze – w kilku czasach naraz. Tak dzieje się z każdym z nas w życiu.

Film fabularny, posługujący się aktorem , niszczy możliwość dotarcia do tej nadrealności ludzkiego życia.

Ta nadrealność, na którą stać każdego człowieka w życiu, nigdy dotąd nie została przeniesiona do fabularnej sztuki filmowej. Ten film to robi.

NAGRODY

1993

Gdańsk (XVIII FPFF) – Złote Lwy

1994

Świebodzin (Samowar) – Świebodzińska Nagroda Entuzjastów Kina

Karlowe Vary (MFFF) – Nagroda Specjalna

Lubuskie Lato Filmowe w Łagowie – Srebrne Grono

OBSADA

Bronisław Pekosiński kreuje samego siebie

Maria Klejdysz

Anna Seniuk

Franciszek Trzeciak

Bronisław Pawlik

Franciszek Pieczka

Krzysztof Chamiec

Anna Milewska

Romuald Karaś

Henryk Sobiechart

Jolanta Rychłowska

Aleksander Fogiel

Witold Pyrkosz

Zygmunt Malanowicz

Waldemar Prokopowicz

Tomasz Zaliwski

Andrzej Lipiński

Scenariusz i reżyseria

Grzegorz Królikiewicz

Współpraca reżyserska

Waldemar Prokopowicz

Kazimierz Korytkowski

Jarosław Faliński

Grażyna Szymańska

Bożena Jakubowska

Dialogi

Grzegorz Królikiewicz

Zdjęcia

Ryszard Lenczewski

Operator kamery

Ryszard Lenczewski

Stefan Czyżewski

Współpraca operatorska

Edward Makówka

Bartłomiej Maj

Jerzy Kmin

Scenografia

Bogdan Sölle

Współpraca scenograficzna

Beata Tumkiewicz

Paweł Mirowski

Marian Danisz

Dekoracja wnętrz

Albina Barańska

Kostiumy

Barbara Śródka-Makówka

Małgorzata Ajzelt

Współpraca kostiumograficzna

Henryka Myszkowska

Dźwięk

Andrzej Żabicki

Marek Wronko

Mirosław Dobek

Współpraca dźwiękowa

Piotr Domaradzki

Henryk Zastróżny

Zbigniew Przygodzki

Muzyka

Antonio Vivaldi

Konsultacja muzyczna

Jerzy Goryszewski

Montaż

Halina Nawrocka

Teresa Miziołek

Współpraca montażowa

Marek Lewandowski

Charakteryzacja

Janina Sękowska

Współpraca charakteryzatorska

Irena Bak

Kierownictwo Produkcji

Waldemar Król

Organizacja produkcji

Barbara Woźniczko-Skrzypek

Grażyna Żbik

Współpraca produkcyjna

Józef Wojakiewicz

Elżbieta Słupińska

Mariola Puchalska

Wiesława Błaszczyk

Rekwizyty

Paweł Żyłka

Jerzy Rezakiewicz

Produkcja

Studio Filmowe „N”

Współfinansowanie

Agencja Produkcji Filmowej

Studio Filmowe SeMaFor

Telewizja Polska

Wytwórnia Filmów Fabularnych (Łódź)

Atelier

Wytwórnia Filmów Fabularnych (Łódź)

Laboratorium

Telewizja Polska