Tag Archives: analiza filmu

różyczka

Różyczka

Wstęp piszę dla tych, którzy jeszcze nie widzieli filmu „Obywatel Kane” i dla tych, którzy go przypadkowo widzieli – a teraz chcą się dowiedzieć po co czytać tę książkę, a także po co została napisana.

Film „Obywatel Kane” wpływa na rozwój kinematografii wczorajszej, dzisiejszej, przyszłej. Ponieważ takie zdanie czyta się jak szalbierstwo, albo jak grom z jasnego nieba – cała reszta słów, jakie mogą się jeszcze po nim pojawić na papierze jest już podporządkowana tylko jednemu celowi: udowodnić a nawet uzmysłowić, że to możliwe i prawdziwe.
Dlatego wszystkie napisane słowa zostały uporządkowane w analizy różnych elementów tego filmu.

wielka kamienna twarz

Wielka kamienna twarz

Analizując, scena po scenie, film amerykański okresu niemego pt. „Generał”, autor książki wyjaśnia na czym polega magia inscenizacji, magia reżyserii, magia aktorstwa w tym arcydziele.
Podkreśla jego amerykański optymizm, przeciwstawiając go pesymizmowi, charakterystycznemu dla europejskiej sztuki i filozofii.

Analizując, scena po scenie, film amerykański okresu niemego pt. „Generał”, autor książki wyjaśnia na czym polega magia inscenizacji, magia reżyserii, magia aktorstwa w tym arcydziele.
Podkreśla jego amerykański optymizm, przeciwstawiając go pesymizmowi, charakterystycznemu dla europejskiej sztuki i filozofii.

ukochany terror

Ukochany terror

Analiza filmu „Oto jest głowa zdrajcy” Freda Zinnermanna dokonana przez Grzegorza Królikiewicza ujawnia i nazywa Zinnemannowskie sposoby wydobywania wielkiego tematu z materii faktów i uwypuklenia go poprzez inscenizację, montaż, dialogi, grę aktorską.
Jedną z tajemnic tego filmu, która funkcjonuje na zewnątrz, poza taśmą, poza sztuką filmową, jest uniwersalizm zła. Ono się wciela we władzę, ono się w niej rozmnaża i rozsiewa się na ogół ludzkości – jak choroba.

Analiza filmu „Oto jest głowa zdrajcy” Freda Zinnermanna dokonana przez Grzegorza Królikiewicza ujawnia i nazywa Zinnemannowskie sposoby wydobywania wielkiego tematu z materii faktów i uwypuklenia go poprzez inscenizację, montaż, dialogi, grę aktorską.
Jedną z tajemnic tego filmu, która funkcjonuje na zewnątrz, poza taśmą, poza sztuką filmową, jest uniwersalizm zła. Ono się wciela we władzę, ono się w niej rozmnaża i rozsiewa się na ogół ludzkości – jak choroba.

ostatni sen bunuela

Ostatni sen Buñuela

Jest to analiza ostatniego filmu wielkiego reżysera Luisa Buñuela, pt. „Mroczny przedmiot pożądania”. Autora tej analizy zainteresowały trzy problemy, stanowiące istotę procesu przemiany samego Buñuela, a zarazem będące wyznacznikami współczesności.
Pierwszy problem to zmiana nastawienia starego surrealisty wobec wcześniejszych własnych manifestacji artystycznych na temat miłości. Tak również następowała zmiana samoświadomości epok, aż współczesność ujrzała nagle falsyfikaty pojęcia „miłość”. Drugi problem to uchwycenie zasady symetrycznego podobieństwa pomiędzy gwałtem indywidualnym związanym ze sferą intymną, a gwałtami społeczno-politycznymi uprawianymi przez terrorystyczne grupy.
Trzeci problem został usymbolizowany przez Buñuela artystyczną decyzją obsadzenia postaci uwodzicielskiej kobiety przez dwie, skrajnie inne fizycznie i psychicznie, aktorki grające na przemian tę samą rolę.

Jest to analiza ostatniego filmu wielkiego reżysera Luisa Buñuela, pt. „Mroczny przedmiot pożądania”. Autora tej analizy zainteresowały trzy problemy, stanowiące istotę procesu przemiany samego Buñuela, a zarazem będące wyznacznikami współczesności.
Pierwszy problem to zmiana nastawienia starego surrealisty wobec wcześniejszych własnych manifestacji artystycznych na temat miłości. Tak również następowała zmiana samoświadomości epok, aż współczesność ujrzała nagle falsyfikaty pojęcia „miłość”. Drugi problem to uchwycenie zasady symetrycznego podobieństwa pomiędzy gwałtem indywidualnym związanym ze sferą intymną, a gwałtami społeczno-politycznymi uprawianymi przez terrorystyczne grupy.
Trzeci problem został usymbolizowany przez Buñuela artystyczną decyzją obsadzenia postaci uwodzicielskiej kobiety przez dwie, skrajnie inne fizycznie i psychicznie, aktorki grające na przemian tę samą rolę.

góra stoi

Góra stoi!

Analiza filmu „Sobowtór” Akiry Kurosawy – utworu epickiego, rozgałęziającego się w dużą ilość pobocznych wątków – który osiąga swą zwartość i błyskotliwość dzięki kapitalnej selekcji.
Uwaga autora książki skupia się na pierwszym długim ujęciu filmu – kiedy to kryminalista, pod przymusem, bierze na siebie funkcję sobowtóra chorego władcy – oraz na scenie końcowej: rzezi rodu Takedów, kiedy to z pola bitwy ucieka cała elita władzy, poza patetycznym Sobowtórem, idącym na dobrowolną bohaterską śmierć w nierównej walce.

Analiza filmu „Sobowtór” Akiry Kurosawy – utworu epickiego, rozgałęziającego się w dużą ilość pobocznych wątków – który osiąga swą zwartość i błyskotliwość dzięki kapitalnej selekcji.
Uwaga autora książki skupia się na pierwszym długim ujęciu filmu – kiedy to kryminalista, pod przymusem, bierze na siebie funkcję sobowtóra chorego władcy – oraz na scenie końcowej: rzezi rodu Takedów, kiedy to z pola bitwy ucieka cała elita władzy, poza patetycznym Sobowtórem, idącym na dobrowolną bohaterską śmierć w nierównej walce.

diabeł nas podsłuchuje

Diabeł nas podsłuchuje

Próba analizy filmu „Rozmowa” Francisa Forda Coppoli
Analiza ta powstawała w szczególnie wesołych, zastanawiających, pouczających i dopingujących okolicznościach.
W 1977 roku, kiedy pouczyłem trochę w Szkole Filmowej, już mi się zbierało na nałogowe wagarowanie i okazjonalne picie wódki w czasie zajęć.
Powodem była frustracja; w czasie zajęć zmuszony byłem przebywać w dość dziwnym towarzystwie. Problemów nie można było ruszyć ni w ząb.

Próba analizy filmu „Rozmowa” Francisa Forda Coppoli
Analiza ta powstawała w szczególnie wesołych, zastanawiających, pouczających i dopingujących okolicznościach.
W 1977 roku, kiedy pouczyłem trochę w Szkole Filmowej, już mi się zbierało na nałogowe wagarowanie i okazjonalne picie wódki w czasie zajęć.
Powodem była frustracja; w czasie zajęć zmuszony byłem przebywać w dość dziwnym towarzystwie. Problemów nie można było ruszyć ni w ząb.

anty-faust

Anty-Faust

Podróż autora książki przez film „Zawód reporter” – to ujawnienie metodą analitycznych porównań arcydzieł Goethego i Antonioniego – wędrówki odwiecznego mitycznego motywu zaniechania biografii nieudanej i jednoczesnego łaknienia nowego istnienia spełnionego.

Podróż autora książki przez film „Zawód reporter” – to ujawnienie metodą analitycznych porównań arcydzieł Goethego i Antonioniego – wędrówki odwiecznego mitycznego motywu zaniechania biografii nieudanej i jednoczesnego łaknienia nowego istnienia spełnionego.