Wieczne pretensje

wieczne pretensje

Dane techniczne: Barwny. 2005 m. 70 min.
Rok: 1974
Premiera: 1975. 08. 15
Gatunek: Film obyczajowy
Produkcja: Polska

Skonstruowany metodą zderzenia wyostrzonych ekspresyjnie scen krytyczny obraz negatywnych zjawisk społecznych. Franek, cwaniak i oszust, zaprzyjaźnia się z Rysiem, inspektorem, który przeprowadza kontrolę zakładów mięsnych. Zostaje jego pomocnikiem. Rysio wykrywa nadużycia w rzeźni. Zabiera Franka na zjazd absolwentów liceum . . . Franek mimo swych trzydziestu dwu lat nie może sobie znaleźć miejsca w życiu, niczego nie osiągnął, co więcej – nie wie nadal, co z sobą począć. Pijany wybiega na arenę cyrkową i woła:
- Jestem nieszczęśliwy, Polacy, rodacy !

Kolaudacja odbyta w Ministerstwie Kultury w dn. 30 września 1974 zakończyła się poczwórnym skandalem:
1. Zbyt szczerej wymiany zdań na temat zakłamanej rzeczywistości (protokół kolaudacji był tajny aż do dn. 28 stycznia 1990 r. tj. daty rozwiązania totalitarnej partii komunistycznej w Polsce).
2. Usankcjonowania niesprawiedliwie zaniżonej oceny filmu przez Stowarzyszenie Filmowców Polskich.
3. Ocenzurowania faktycznego na 16 lat.
4. Natychmiastowego ukarania reżysera odebraniem możliwości wykonywania zawodu, bez prawa apelacji.

Zbrodnia „Wiecznych pretensji” polega na tym, że film uchwycił syndrom najbardziej niepokojących objawów totalitaryzmu o proweniencji sowieckiej:
1. Ogólną frustrację wynikającą z działania na rozkaz.
2. Ratowanie systemu przez funkcjonariuszy partyjnych za pomocą straszenia, superkontroli, represji, odbierania godności.
3. Rezultatem tego u podwładnych jest interesowna dyspozycyjność lub wymuszona presją bierność, co powoduje zjawisko selekcji negatywnej, czyli awansu najgorszych
4. Zdeprecjonowaną pracę, której odbiera się godność, zastępuje oszustwo i kradzież. Rodzi to polski dylemat – czy pracować jak niewolnik, czy doprowadzić do dezintegracji ?
Ostatnie dziesięciolecie rzeczywistości polskiej wprowadza nas dopiero w problematykę takiego właśnie rozpadu świata, jaką w 1974 roku zinterpretował film „WIECZNE PRETENSJE”.

NAGRODY
1975 Gdańsk-Gdynia (FPFF)-nagroda dziennikarzy
1975 Gdańsk-Gdynia (FPFF)-nagroda za zdjęcia dla Bogdana Dziworskiego

Pełna obsada i ekipa

OBSADA
Rysio – Bogusz Bilewski
Franek – Franciszek Trzeciak
laborantka – Lucyna Winnicka
kolega Rysia – Jerzy Przybylski
ciotka z Ameryki – Irena Malkiewicz
dyrektor rzeźni – Andrzej Lipiński
przyjaciel Ryśka z hufców pracy – Zdzisław Kuźniar
kierowca – Henryk Szkudlarek

oraz

Marceli Nowek
Aleksander Czajczyński
Wilhelm Dziadecki
Jerzy Zalewski
Jacek Grajnert
Tadeusz Nyczek
Maciej Morawiec
Szczepan Żaryn
Iwona Kraczyńska
Joanis Skandalis

Reżyseria
Grzegorz Królikiewicz

Współpraca reżyserska
Jose Louis Di Zeo
Eugeniusz Dmitroca
Andrzej Perz
Andrzej Kowalewski
Halina Słobodzin
Waldemar Wędrychowski

Scenariusz
Grzegorz Królikiewicz

Zdjęcia
Bogdan Dziworski

Współpraca operatorska
Ryszard Lenczewski
Stefan Kurzyp
Mieczysław Sitarz
Krzysztof Ptak

Scenografia
Zbigniew Warpechowski

Współpraca scenograficzna
Jerzy Oleś

Dekoracja wnętrz
Zbigniew Warpechowski

Współpraca dekoratorska
Jerzy Oleś

Kostiumy
Adam Łyszczek

Muzyka
Henryk Kuźniak

Współpraca muzyczna
Wielka Orkiestra Symfoniczna PRiTv (Katowice)

Dyrygent
Jerzy Maksymiuk

Dźwięk
Aleksander Gołębiowski

Współpraca dźwiękowa
Kazimierz Siczek
Janina Kurec

Montaż
Grzegorz Królikiewicz

Charakteryzacja
Krystyna Osiecka

Kierownictwo produkcji
Tadeusz Drewno

Kierownictwo produkcji II
Jerzy Szebesta

Współpraca produkcyjna
Wanda Wojnar
Wiesława Dyksińska
Danuta Spychalska

Produkcja
Zespół Filmowy Panorama

Atelier
Wytwórnia Filmów Fabularnych (Wrocław)

Laboratorium
Wytwórnia Filmów Fabularnych (Wrocław)